Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

Tα μικρά καθημερινά απο αλλη οπτική.

Πάει καιρος και ο Α. είναι 2 χρονών και 2 μηνών...Δεν μιλάει ακόμα και ναι θηλάζει ακόμα , περιορισμένα μόνο για πρωινό! Είναι καλός , με χιούμορ, του αρέσουν οι πατάτες και τα ρεβύθια..αγαπημενη του ειναι η pizza!

Mεγαλώνει γρήγορα και θυμάται τα πάντα. Επίσης ειναι παρατηρητικός πολυ..με εναν τροπο που εγω εχω ξεχάσει να είμαι...φανταζομαι καποτε ολοι ειμασταν ετσι παιδια.

Μαζι του εχω μαθει να τα ξαναπαρατηρω τα πραγματα απο αλλη σκοπια. Ειναι διασκεδαστικο να περνας κατω απο ενα τουνελ και να ψαχνεις την εξοδο, να κοιτας τα αεροπλανα που πετανε στον ουρανο και να τα αναγωνριζεις απο τον ηχο, να βλεπεις το πρωτο αστερακι που βγαινει στον ουρανο πριν καλα καλα νυχτωσει, να μυριζεις τον βασιλικο και να χανεσαι σε παραμυθια. Να παρατηρεις τις φουσκλαες τις σαπουναδας να δεις για που το βαλανε, να εχεις λοξυγγα και να φτερνιζεσαι προκαλει τοσο γελιο, να κοιτας ενα μπαλονι που ελευθερωνεις στον ουρανο που πηγαινει, και να νιωθεις τον αερα στο προσωπο σου...
Τη δυναμη μιας αγκαλιας και ενος φιλιου που γιατρευει οποιαδηποτε πληγη του...και ερχεται σε μενα να του την γιατρεψω..γιατι γι αυτον ειναι υπερανθρωπος, ηρωιδα, με βλεπει τοσο δυνατη και παντοδυναμη...που το φιλί μου γιατρευει τα παντα.

Η αγαπη αυτη, οι εμπειριες και η ποιοτητα ζωης που μου προσφερει ο Α. δεν έχουν καμια σχεση με αυτο που φανταζομουν.
Εχει μεγαλωσει και ειναι η παρεουλα μου το πρωι, το μεσημερι, το απογευμα. Γελάμε πολυ. Γελάω πολυ. Ειχα καιρο να γελασω ετσι , χρονια τωρα...

Το καλοκαιρι τον ευχαριστηθηκα πολυ στη θαλασσα. Εκει ξαναθυμηθηκα πως ειναι να εισαι ωρες μεσα στο νερο χωρις να κανεις ηλιοθεραπεια γιατι απλα παιζεις..και η αμμος, το κυμα, οι πατουσιτσες και οι πετρες..τις βλεπω απο αλλη διασταση..και οπτικη.

Ειναι ομορφη αυτη η οπτικη που μου εχει χαρισει ο Α. Τα παιδια ζουν στο εδω και τωρα.
Μηπως να μεινουμε εκει καπου και να το προσπαθουμε...ειναι υπεροχα ομορφο.

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

14 μηνων αντρας!

To σαλονι γεματο τουβλακια και πολυχρωμα παιχνιδια. Η ζωη μου εχει αλλαξει ριζικα και εχει παρει το χρωμα του ουρανιου τοξου.
Τον αγαπω οσο δεν εχω αγαπησει τιποτα στον κοσμο αυτον ακομα κι αν δεν τον εχω γεννησει, τον ζω και τον μεγαλωνο απο σπορακι...

Τα συναισθηματα ειναι καθαρτικα οταν τον αντικρυζω μετα απο οποιαδηποτε στιγμη της μερας. Μοιαζει σαν να βλεπω τον ηλιο.

Το αγγιγμα του πολλες φορες που με κραταει απο το χερι ειναι τοσο διαφορετικο απο οποιοδηποτε αγγιγμα μεχρι τωρα. Δεν μπορω να διανοηθω τη ζωη μου χωρις την παρουσια του και ηδη εχει το δικο του λογο σε ολα αυτα...

Περπατησε πια και ειναι ελευθερος! ανακαλυπτει, εξερευνει, καπακια, μπαλες, πηρουνια, νερα...πρωτογνωρα και ταυτοχρονα συναρπαστικα.

14μηνων και κατι ειναι τωρα και καποιες φορες θα ηθελα να πατησω παυση σε στιγμες γιατι αναγωνριζω ποσο γρηγορα περνανε...ειναι τοσο ομορφη η ηλικια αυτη..
 πηγαμε στη Γλυφαδα οι 3 μας και οτυ πηραμε τα πρωτα του παπουτσακια..παντου τα θελει να τα φοραει και μας τα ειχνει να μην τα ξεχασουμε

του μιλαω ισπανικα συνεχεια και καταλαβαινει τα παντα.τωρα περναμε τη φαση και το κολημα με τα ζωακια και καθε μερα μελεταμε το ιδιο βιβλιο της φαρμας και κανουμε ολους τους ηχους.

απεξω στην πραγαμτικη ζωη γινεται ο χαμος, κρισεις, ανεργια, αυτοκτονιες.
και ενα μικρο πλασματακι οτι και να συμβαινει εκει εξω ειναι εδω και μεγαλωνει! γελαει συνεχεια , το μονο που θελει ειναι αγαπη και τις μαμαδες του.

ενα μικρο σημειωμα συναισθηματος απο εμενα για εσας και τη στιγμη αυτη που τα ενιωσα τοσο εντονα που επρεπε  να σας τα πω...

ειμαι εδω και συνεχιζω.

να ειστε καλα!

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

καλοκαιρι και σκεψεις...

Βρισκομαστε Αμερικη..ναι ταξιδεψαμε με τον Α. να δουμε τους συγγενεις μου εδω και να γνωριστουνε...εδω εχω ξαδερφια, μαμα και μια γιαγιά 91 χρονων η οποια χωρις πολλα πολλα, λεγοντας της απλα οτι μεγαλωνουμε μαζι αυτο το μωρο, καταλαβε και τον αποδεχτηκε λες και τον γεννησα εγω..
Μαλιστα εχει αρχισει και μου μοιαζει αρκετα γιατι εχουμε τα ιδια χρωματα οποτε πολλοι μπερδευονται κιολας...

Ηθελα να σας πω οτι πριν φυγω για αμερικη πηρα την αποφαση να κρατησω το ιδιο σπερμα(8 δοσεις) απο την τραπεζα για να υπαρχει διαθεσιμος ο ιδιος δοτης και ετσι ο Α. να έχει αδερφακι που να ειναι κατα το ημισι με τα ιδια γονιδια...
ναι αν το γεννησω εγω...που πρεπει να το αποφασισω αλλα ακομα νιωθω οτι δε θελω να μπω στη διαδικασια αυτη αλλα να χαρω το μεγαλωμα του, και μετα σε κανα δυο χρονια ισως...να αποκτησει το αδερφακι του...

ειναι κ αυτο ενα ολοκληρο νεο κεφαλαιο το οποιο για την ωρα το αφηνουμε σε ενα συρταρι το οποιο θα κλεισουμε κ θα το ανοιξουμε παλι σε καποιο καιρο...αλλα η σκεψη υπαρχει , το σπερμα επισης...εχουμε 8 ευκαιριες...και θα δειξει!

Αυτη τη στιγμη που σας γραφω η οικογενειουλα μου κοιμαται, και αυτο το μηνα που ειναι εδω αμερικη με τα ξαδερφια του εχω δει το μεγαλωμα του να ειναι τεραστιο...
Με τα 2 του δοντακια τρωει τα φαγητα μας..., πιανεται απο παντου κ περπαταει κανοντας δειλα δειλα καποια βηματακια αλλα οταν το συνησειτοποιει πεφτει...και γελαει...αλλα ειναι κοντα στο να περπατησει...πολυ κοντα.

Εχει χιουμορ κ γελαει ..με κανει και γελαω πολυ...και εχει κατι το τοσο μαγικο η αγκαλια του που οταν τον παιρνω αγκαλιτσα ολα περνανε...ειναι τοσο ανακουφιστικη. Η μυρωδια του επισης, ο ηχος του, η αισθηση του να ειναι διπλα σου και απλα να παιζει...
Αντιμιλαει με ηχους, θελει το δικο του, εχει αποψη, αντιστεκεται και πολλεσ φορες ειναι τοσο γκρινιαρης που δεν αντεχεις αλλα μετα το επομενο δευτερολεπτο αντεχεις ακομα αλλα τοσα γιατι κοιτας τα ματια του που σου γελανε και απλα δεν γινεται...

τον αγαπω τοσο πολυ που ακομα κι αυτο ειναι λιγο...
εΙΝαι πανεμορφο να παρατηρεις το μεγαλωμα αυτο, κ οσο το παρατηρεις μνημες αναδυονται απο δικα σου βιωματα, θυμασει τη μαμα σου, το μεγαλωμα σου και περνας στιγμες ρωτοντας για το πως ησουν μικρη...


ειναι τοσο σημαντικα αυτα τα χρονια της παιδικης ανεμελιας...
καθομαι και φτιαχνω καστρα παλι, με κουβαδακι και αμμο και φερνω νερο να γεμισουμε την πισινα που φτιαξαμε, και τα διαλυει και παλι απο την αρχη...λερωνομαι, δοκιμαζω, γευομαι, παιζω, και θελω να ειμαι μερος απο ολο αυτο το σημαντικο κομματι της ζωης του με ολη μου την ψυχη.

δε θα χασω λεπτο!


Μια βαφτιση, 2 μαμαδες κ ενας παπάς.

Μετα απο μια βαφτιση...μα τι περιεργη βαφτιση....περιεργη με την εννοια οτι ηταν μια καθαρα gay βαφτιση και ο κοσμος ολος ηταν τοσο ανετος γιατι πιστευω οτι το ολο θεμα ξεκιναει απο εμας τις ιδιες!

Καλεσαμε δικους μας φιλους, φιλους γονιων μου, γονιων της και καποιους που προεκυψαν...δεν χρειαστηκε να πουμε η να δειξουμε η να δηλωσουμε κατι. Σε ολη τη διαδικασια της βαφτισης, στη θεση των γονεων οπου βαφτιζετε το μωρο ημουνα εγω και η φιλη μου. ΣΕ ΟΛΗ!

Τον ειχα στην αγκαλια μου, της τον εδινα..μου τον εδινε...ο παπας θεός, ο οποιος ηταν μια χαρα ανετος με εμας και στο τελος μαλιστα ζητησε οποια απο τις δυο θελει να υπογραψει τα χαρτια του...μοιαζαν ολα για μενα σαν ονειρο...ενοιωθα οτι ολα ηταν φυσιολογικα!

Τι περιεργο να χαιρεσαι με κατι τοσο απλο γιατι τοσο απλα κανεις δε σε εκρινε και ολα ηταν οπως θα επρεπε να ειναι για μια οικογενεια που κανει κατι για το μωρακι της...

Η βαφτιση αυτη ηταν και την νιωσαμε επισης σαν γαμος...συμβολικα η ενωση της οικογενειας, συγγενεις, φιλοι , αγαπημενοι ολοι μαζι σε εναν πανεμορφο χωρο που θυμιζε αληθεια και ελευθερια σε ολα τα επιπεδα..

Περασα ομορφα γιατη ημουν ο εαυτος μου. Κ αυτο θελω να σας συμβουλεψω οσες με διαβαζετε...να ειστε ο εαυτος σας σε ολο αυτο το ταξιδι γιατι μονο αυτο θα σας δινει δυναμη να συνεχιζεται και να μη σας νοιαζει το παραμικρο προκειμενου να φτασετε το ονειρο σας.
Ο εαυτος σας ακομα κ αν αυτο ενοχλει....κανεις δε θα μας πει πως κ με πιο τροπο θα ζησουμε. Εχω καταλαβει οτι θελω να χαρισψ στο παιδι μου οτι καλυτεορ εχω και σε αυτο τιποτα δε θα σταεθι εμποδιο.


θα παρατηρησετε οτι με το που θα εχετε το μωρο στα χερια σας, αυτο και μονο θα ειναι το κινητρο για να επιδιωκετε την αληθεια για το ποια ειστε. Κατι αλλαζει...δεν γραφεται αυτο που λεω...θα το νιωσετε.

Αυτο που ξερω ειναι οτι μεχρι τωρα σε ολα μου τα βηματα δεν εχω νιωσει απο πουθενα κατι αρνητικο για την επιλογη μου...εκτος κ αν πλεον εχω τα ματια μου κλειστα προς τετοια θεματα γιατι κοιταω ενα ηλιο: τον γιο μου!


Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

η γιορτη των μητερων!

το να εισαι μαμα...δεν το καταλαβαινεις τελικα μεχρι να ερθουν και καποια δυσκολα..γιατι ωραια οταν ειναι ενα μωρακι να το καθαριζεις , να το ταιζεις και να το πας βολτα...οταν ομως ο γιος μας εκανε μια μερα σχεδον 40 πυρετο...ηταν αδυναμος στην αγκαλια μου και βογγουσε..εστω και για μια μερα...δεν κοιμασαι ολη νυχτα και υπαρχεις διπλα του για να υπαρχει και να ειναι καλα...εκει ενιωσα εγω οτι ειμαι μαμα του περισσοτερο απο καθε αλλη μερα μεσα σε 9 μηνες.

Σημερα ειναι 9 μηνων και 4 ημερων...οσο ηταν και στην κοιλια της μαμας του..σημερα γιορταζουμε και λιγοι μας ειπαν "χρονια πολλα"..αλλα οχι και κανενας..οποτε κατι ειναι κι αυτο. Στις 27 Μαιου εχουμε την βαφτιση του την οποια αποφασισουμε να κανουμε σαν να ειναι παρτυ μας...και στην ουσια σαν να ειναι ο γαμος μας...οποιος ξερει ξερει!

Ακομα κι ο παπας που βρηκαμε, πολυ απλα του ειπαμε δεν υπαρχει μπαμπας ειναι δοτης, και αυτος-πολυ cool- νεος, μοντερνος, καμμια σχεση με τους παπαδες που γνωριζουμε μας εκανε να νιωσουμε πολυ τυχερες που τον ειχαμε βρει. Ειναι αυτο που ελεγα και παλια..οταν ειναι και θες κατι πολυ τοτε οι ανθρωποι που πρεπει να μαζευτουν γυρω σου για να συνβει αυτο το κατι θα βρεθουν ως δια μαγειας!

Αγαπω την παραξενη αυτη οικογενειουλα μου...που για μενα μονο παραξενη δεν ειναι. Αγαπω αυτο που εχουμε και αυτο που με μαχη θα φτιαξουμε για να ανοιξουμε στην ουσια τον δρομο και για αλλες μελλοντικες μαμαδες που θελουν να μεγαλωσουν ενα παιδι με την συντροφο τους.

Ειναι κριμα να ζουμε τοσο για τους αλλους που τελικα ποτε να μην εχουμε κανει τα ονειρα μας πραγαμτικοτητα. Ετσι δεν ζουμε αλλα προσποιουμαστε οτι ειμαστε αυτο που θελουν...
Μια ζωη την εχω και τη θελω με το γιο μου και τη γυναικα μου. ΤΕΛΟΣ

HAPPY MOTHERS DAY!

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

kαλη χρονια με ενα λ και 2 μαμαδες!



Tο μωρο  μας ειναι 5 μηνων ηδη. Ειναι ενας κοσμος τοσο παραξενα ενδιαφερον γιατι ποτε δεν εχω ερθει τοσο κοντα στη δημιουργια και την εξελιξη οσο τωρα.

Ο μικρος Απολωνας με ενα λ και 2 μαμαδες! Αυτο ειναι το μοναδικο στοιχειο που αποκαλυπτω στο μπλογκ αυτο γιατι η ενεργεια που εχει το ονομα αυτο για μενα ειναι μοναδικη..
Παρατηρω λοιπον πολυ την εξελιγη και αναπτυξη του...τωρα παρατηρει κι αυτος αλλα με διαφορετικο τροπο απο πριν...επεξεργαζεται τωρα..κινειται...γελαει..κι αυτο το γελιο σου εξαφανιζει οποια σκοτουρα μπορει να εχεις..

Ο μικρος Απολωνας ειναι ενα ονειρο που εγινε πραγματικοτητα και η αληθεια ειναι οτι εχουμε ακουσει πολλα "μπραβο" απο ανθρωπους που μαθανε για εμας και το μωρο μας. Μας βγαλανε το καπελλο και μας θαυμαζουμε οπως λενε γι αυτο που καναμε γιατι θελει κοτσια...ετσι λενε αυτοι. Εγω θα πω "θεληση θελει" και τιποτα αλλο.

Θα ηθελα να πω ομως και κατι...σε οσες απο εσας εχετε σκεφτει να κανετε ενα μωρο με τη συντροφο σας. Θελει μεγαλη προσοχη γιατι αν το κανετε και πιστευετε οτι αυτο θα σας φερει κοντα τοτε να μην το κανετε καθολου...αν δεν ειστε απο πριν κοντα, πολυ κοντα ομως...δεν θα επιβιωσετε.
Το μωρο ειναι ενα ονειρο οπως ειπα αλλα παιρνει ολο , μα ολο, το χρονο σας και δε μενει για εσας κ τη σχεση τιποτα στην αρχη. Ετσι το βιωνω εγω και πολλοι αλλοι ου γνωριζω. Θελει πολλη υπομονη και κατανοηση και εμπιστοσυνη σε αυτο που εχεις με τον αλλον για να μην σκασει το ονειρο σαν καρπουζι...και το κοιτας με απορια..

Ενα μωρο ενωνει ,ενα μωρο χωριζει..ενα μωρο αγχωνει ενα μωρο θεριζει...αλλα αξιζει...at the end of the day...

Αλλαζουν πολλα στη ζωη σου. Εμενα αλλαξαν, κι αλλαζουν..κ εγω αλλαζω μεσα στις αλλαγες μου. Κυριος οδηγος των αλλαγων μου ειναι ο γιος μου, αυτος οδηγει και μας παει..προσπαθω να απολαμβανω τις διαδρομες αυτες που με οδηγει..και αν δεν ξερει να ειμαι εκει να του δειξω.  Τον λατρευω ηδη..και αγαω την οικογενεια μου αλλα θελει πολλη προσπαθεια η σχεση.

Ειναι λουλουδι...ζωντανος οργανισμος που θελει καθημερινο ποτισμα αλλιως χαθηκε με τις ριζες του. Ανανεωση θελει...και ειδικα εμεις που ειμαστε οι απο διπλα...δεν εχουμε για αρκετο καιρο την προσοχη που ειχαμε με τον τροπο που την ειχαμε..ολα αυτα ειναι σημεια κομβικα που θελουν προσοχη.

Τωρα σας φαινονται ισως μακρινα. Δεν ειναι ομως. Οι 5 μηνες περνανε τοσο γρηγορα αλλα και τοσο αργα μαζι..Σημερα τον κοιταξα και προσεξα οτι μεγαλωσε αποτομα ενω τον κοιταω καθε μερα...και ερχεται μια μερα που λες.."μεγαλωσε αυτος" και χαμογελας.!

Ξυπνας το πρωι και ολα α αγχη και οι καταθλιψεις εξαφανιζονται με το χαμογελο του...η πιο ομορφη καλημερα...τα πιο ομορφα χειλακια και μυρωδιες που τις ρουφας σαν να μην υπαρχει αυριο...ειναι η δοση σου αγαπης!


θελω να πω σε εσας που το σκεφτεστε εκει εξω...μην το πολυσκεφτεστε. αν ξερετε οτι η συντροφος  σας (αν υπαρχει) ειναι συντροφος ζωης τοτε απλα καντε το...και ολα τα ομορφα θα ερθουν! και οπως σας λεω παντα...να ειστε περηφανες γι αυτο που θα κανετε και θα σας βγαλουν ολοι το καπελο αντι να κρυβεστε και να ντρεπεστε γι αυτο που κανατε.

καληνυχτα σε ολες εκει εξω και καλη μας χρονια!


Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

η δικη μου οικογενεια



Μπαινουμε στους 4 μηνες σε 6 μερες. Ο μικρουλης μας μεγαλωνει σε τεραστιους ρυθμους και πραγματικα τον κοιταζω και νοιωθω οτι καποιος μας τον αφησε να τον φροντισουμε και καποια στιγμη θα ερθει να τον παρει...μοιαζει ψεμμα..το ολο ταξιδι, η προσπαθεια, η αγωνια, η απογοητευση, το ξανασηκωμα...

Με εχουν παρει αρκετες αναγνωστριες του blog αυτου τηλεφωνο και εχω χαρει παρα πολυ γιατι αισθανομαι σαν να ανοιξαμε μια πορτα με ολο αυτο..
Κοριτσια που θελετε να το κανετε και φαινεται πολυ δυσκολο, ειλικρινα σας το λεω δεν ειναι! Μου αρεσει που μπορω να βοηθαω και να λυνω διαφορες αποριες, να σας συστηνω τη γυναικολογο μας, να σας δινω κουραγιο.

Πολλες ειναι οι στιγμες που τον κοιταζω και σκεφτομαι οτι ειναι πολυ τυχερος που εχει 2 μαμαδες. Εχει και παιρνει τοση αγαπη...ειμαστε εκει γι αυτον και πραγματικα βοηθαμε η μια την αλλη. Δεν εχω τιποτα εναντια στους μπαμπαδες, λατρευω τον δικο μου! απλα σε σχεση με αλλα ζευγαρια που βλεπω...δεν βοηθανε και πολυ, δεν το εχουν ή το εχουν μεχρι ένα βαθμο αλλα μεχρι εκει. Εμεις, χωρις να εχουμε ιδεα απο γονεικοτητα , ειμαστε γυναικες και εχουμε απλα αλλο τροπο. Δεν λεω καλυτερο απαραιτητα αλλα πιο φροντιστικο...ετσι τουλαχιστον αισθανομαι.

Εχουμε διαφορα θεματα σαν νεο ζευγαρι..μεχρι να βρουμε ισορροπιες...πολλοι απο τις οικογενειες μας ανακατευονται, συμβουλευουν και μας μπερδευουν ειτε αυτο ειναι ιατρικα θεματα, ειτε ειναι βαφτισεις, ειτε ειναι κατι που ακουσαν και μας το λενε... Ελα ομως που το καθε ενα απο αυτα ειναι ασχετο το ενα απο το αλλο, ελα ομως που εμεις δεν συμφωνουμε σε ολα..
Και εκει ερχεται η στιγμη που καταλαβαινεις οτι τωρα εχω την δικη μου οικογενεια την οποια οριζω εγω και η συντροφος μου.
Ερχεται αυτη η δυσκολη στιγμη οπου αποφασιζεις για τα καλα οτι δεν εισαι πια κορη αλλα μητερα. Αυτο δεν σημαινει οτι παυεις να αγαπας τη μητερα σου αλλα βαζεις ορια και παιρνεις αποφασεις για το καλο της δικης σου οικογενειας.

Οι αποφασεις σαν γονιος που καλεισαι να παρεις ειναι πολυ δυσκολες και δεν εχουν σχεση με τη ζωη μου πριν. Συνηδητοποιησα οτι μια δικη μου αποφαση και της συντροφου μου θα επηρεασει αμεσα τη ζωη του γιου μας για παντα, ειτε αρνητικα ειτε θετικα. Και αναρωτιεσαι...ηταν η σωστη αποφαση? Μηπως επρεπε να διαλεξω τον αλλο δρομο?

Ναι , ειμαι σε μια φαση οπου αλλαζουν πολλα, μεγαλωνω και γινομαι μαμα..και αγαπω και τη μαμα μου και νιωθω ενοχες που απομακρυνομαι αλλα εχω τωρα μια αλλη προτεραιοτητα...τον γιο μας.
Εχουμε μαθει σαν κορες , η τουλαχιστον εγω, να ακουμε τη μαμα μας, αυτη ξερει!
Ναι μπορει να ξερει...οσο ειμαστε μικρα παιδια σιγορα ξερει τα παντα και ειναι αλανθαστη, μετα στην εφηβεια αμφισβητουμε τα οσα μπορει να ξερει η μαλλον δεν ξερει τιποτα! Μεγαλωνοντας...καταλαβαινεις οτι ειναι ενας απλος ανθρωπος που υπεραγαπας αλλα κανει και λαθη! Και εγω το βλεπω και δεν μου αρεσει.

Προς το παρον για το γιο μου ακομα ειμαι αλανθαστη..δεν εχει καταλαβει ακομα ποια ειναι η μαμα του νομιζω ...θα ερθει η στιγμη που θα του το πουμε και θα το γραψουμε κι αυτο εδω στο αγαπημενο μας σημειο συναντησης.

Θα ηθελα να σας ζητησω κατι και θα σας το λεω συνεχεια. Μην ντρεπεστε γι αυτο που ειστε και γι αυτο που θα κανετε αν τελικα το κανετε. Ειστε γυναικες που απλα αγαπατε αλλες γυναικες. Αυτο δεν εχει τιποτα κακο απο μονο του και καποιοι εκει εξω παντα θα υπαρχουν να μας κανουν να νιωθουμε ασχημα γι αυτο. Και ξαναλεω...δεν υπαρχει τιποτα πιο ομορφο απο την αγαπη, οποιας μορφης κι αν ειναι αυτη..Το παιδι σας πρεπει να το νιωσει αυτο, οτι δεν ντρεπεστε γι αυτο που ειστε, αλλα πρωτα πρεπει να το νιωσετε εσεις!

ξεκινήστε απο σημερα...
επανερχομαι συντομα...